تاریخ انتشار : دوشنبه ۴ آذر ۱۳۹۸ ساعت ۱۳:۲۹
 

علت اعتیاد ۴۰ ساله واشینگتن به دشمنی با ایران چیست؟

Share/Save/Bookmark
علت اعتیاد ۴۰ ساله واشینگتن به دشمنی با ایران چیست؟
 
دو مقام سابق آمریکا می‌گویند واشینگتن اعتیادی ۴۰ ساله به دشمنی با ایران دارد، در حالی که خودش این دشمنی را آغاز کرده و اکنون هم از درک انگیزه‌های واقعی پشت سیاست خارجی ایران عاجز است.
پایگاه تحلیلی خبری هم اندیشی:عبارت «شیطان بزرگ» برای اشاره به آمریکا در ادبیات سیاسی و رسانه‌ای دنیا اکنون عبارتی شناخته‌شده است. این عبارت به توسعه‌طلبی آمریکا و خصومت این کشور با ملت ایران اشاره دارد که دست‌کم از دوران جنگ جهانی دوم برای مردم ما علنی شد. اگرچه «شیطان بزرگ» معمولاً از قول ایرانی‌ها و برای توصیف دولت آمریکا استفاده می‌شود، اما مجله «فارن‌افرز» از شناخته‌شده‌ترین نشریه‌های آمریکایی در حوزه سیاست خارجی، در شماره جدید خود این عبارت را در معنای معکوس استفاده کرده است.
این دوماه‌نامه آمریکایی یکی از گزارش‌های اصلی در شماره جدید خود (نوامبر-دسامبر ۲۰۱۹) را به موضوع ایران اختصاص داده و در مقاله بسیار مفصلی تحت عنوان «شیطان بزرگِ آمریکا: وسواس ۴۰ ساله درباره ایران بخشی از سیاست‌های اشتباه واشینگتن در قبال تهران را برشمرده و دولت ترامپ را نقطه اوج کج‌فهمی آمریکایی‌ها درباره ایران دانسته است. نویسندگان گزارش، «دانیل بنجامین» هماهنگ‌کننده سابق امور مبارزه با تروریسم در وزارت خارجه آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ و مدیر «مرکز تفاهم بین‌المللی» در دانشگاه دارتموث آمریکا و همچنین «استیون سایمون» عضو شورای امنیت ملی آمریکا در دولت‌های کلینتون و اوباما و استاد روابط بین‌الملل در دانشگاه «کولبی» آمریکا هستند. بنجامین و سایمون توضیح می‌دهند که چگونه آمریکایی‌ها ایران را برای خودشان تبدیل به یک «شیطان بزرگ» کرده‌اند، در حالی که این تصور و خصومت واشینگتن علیه تهران (که نویسندگان گزارش مکرراً از آن تحت عنوان «وسواس فکری آمریکا» یاد می‌کنند) از اساس اشتباه است.

«خاورمیانه‌ی ترامپ»؛ جلد شماره جدید (نوامبر-دسامبر ۲۰۱۹) نشریه فارن‌افرز
آخرین شماره از مجله فارن‌افرز در سال ۲۰۱۹ به موضوع سیاست‌های اشتباه ترامپ در خاورمیانه می‌پردازد و تیتر اصلی روی جلد آن «خاورمیانه‌ی ترامپ است. هفت گزارش در این شماره از فارن‌افرز به طور خاص برجسته شده‌اندکه به موضوعاتی مانند تأثیر سیاست‌های آمریکا بر خاورمیانه، مناقشه اسرائیل و فلسطین، سیاست‌های توسعه‌طلبانه رژیم صهیونیستی، نفوذ تل‌آویو در واشینگتن، سرنوشت شوم راه‌حل دو کشوری، مسئله ایران و آینده تونس می‌پردازند. ششمین گزارش از این هفت گزارش، به موضوع تاریخ دشمنی‌های آمریکا علیه ایران می‌پردازد. آن‌چه در ادامه می‌آید، خلاصه‌ای از مهم‌ترین نکات این گزارش است.

کمند پارسی: وسواس ۴۰ ساله آمریکا درباره ایران
گزارش فارن‌افرز با توصیف یک آینده احتمالی این‌گونه آغاز می‌شود:
مورخانی را تصور کنید که یک قرن دیگر دارند تلاش می‌کنند بفهمند آمریکا طی دهه‌های اواخر جنگ سرد تا سال ۲۰۲۰ بیش از همه از کدام قدرت خارجی می‌ترسیده است. با وارسی کردن راهبردهای امنیت ملی دولت‌های پیاپی، روسیه را در ابتدا یک دشمن خونی، سپس یک دوست، و سرانجام یک مزاحم چالش‌برانگیز برای آمریکا می‌بینند. همچنین مشاهده می‌کنند که چین از یک شریک گاه و بی‌گاه تبدیل به یک رقیب قدرتمند شده است. کره شمالی هم صرفاً یک بازیگر حاشیه‌ای تلقی می‌شود. فقط یک کشور است که به عنوان دشمنی دائم و کینه‌توز به تصویر کشیده می‌شود: ایران. واشینگتن در اسناد رسمی و موضع‌گیری‌های راهبردی خود، از زمان انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹ تا کنون به طور مداوم این کشور را به عنوان یک بازیگر کاملاً متخاصم و خطرناک به تصویر کشیده است.
مجله آمریکایی با اشاره به اقدام ترامپ در خروج از توافق هسته‌ای و اتحادیه اتخاذ سیاست به‌اصطلاح «فشار حداکثری» توضیح می‌دهد: «هیچ رئیس‌جمهوری در آمریکا تا کنون به اندازه ترامپ دم‌دمی‌مزاج نبوده است و این احتمال وجود دارد که وی پس از امتحان گزینه تشدید تنش، این بار به سمت گزینه کوتاه آمدن مقابل ایران برود. (اقدام اخیر ترامپ در اخراج جان بولتون، مشاور امنیت ملی‌اش و شاهین [جنگ‌طلب] افراطی در موضوع ایران، نشان می‌دهد که چه‌بسا این روند پیشاپیش آغاز شده باشد.)» فارن‌افرز سپس نکته مهمی را خاطرنشان می‌کند:
رویکرد [خصمانه] ترامپ در طول سه سال اول ریاست‌جمهوری‌اش از «هیچ» به وجود نیامده بود، بلکه صرفاً تداوم خصومت عمیقی علیه ایران بود که طی ۴۰ سال گذشته عرصه سیاسی آمریکا را گرفتار خود کرده است. دولت‌های قبلی برای به تعادل رساندن این خصومت، از عمل‌گرایی و تلاش‌های دوره‌ای برای برقراری ارتباط، اغلب پیچیده در لفافه «جنگ نظامی»، استفاده می‌کردند. با این وجود، اکنون ترامپ با افزایش انگیزه‌های سیاسی و تشدید لابیگری توسط اسرائیل و عربستان، این خصومت را به ابعاد کاریکاتورمانندی رسانده و به این ترتیب خطر بروز یک اشتباه محاسباتی جدی را به وجود آورده است. ایران تهدیدی موجودیتی برای آمریکا نیست، اما یک درگیری جدی با این کشور (آن هم زمانی که واشینگتن تحت تهدید رقبای بزرگ و قدرتمند دیگری قرار دارد و متعهد شده تا حضور نظامی‌اش در خاورمیانه را کاهش دهد) پرهزینه خواهد بود و نتایج معکوسی به دنبال خواهد داشت.
کد مطلب: 408907